Speclao

     เชื่อว่าหลายคนเคยได้ยินเกี่ยวกับ stand up comedy หรือที่บ้านเราคุ้นเคยคงเป็นเดี่ยวไมโครโฟน น่าจะผ่านตากันมาไม่มากก็น้อยกับการที่คนเห็นคนเล่าเรื่องชีวิตตัวเองบนเวทีพร้อมไมโครโฟนในมือ แต่จากประสบการณ์การใช้ชีวิตมา ผมพบว่าเดี่ยวไมโครโฟนไม่ได้เจอแค่บนเวทีบางครั้งก็มาในรูปแบบของการสนทนากับคนที่คบค้าสมาคมด้วย แต่ที่ต่างคือ มันไม่เรียกเสียงหัวเราะเหมือนบนเวทีเนี่ยสิ      ผมมักเรียกมนุษย์ผู้ที่เอาแต่พูดเรื่องของตัวเองว่า “เดี่ยวไมโครโฟน” ซึ่งความหมายก็ฟังดูเสียดสีพอสมควร แต่จะให้ว่า ก็คงตามความหมาย ถ้าการสนทนาจะประกอบด้วยเรื่องของตัวเอง 90% ไปเสียแล้ว คุณก็เอาไมค์ไปพูดคนเดียวเถอะ แน่นอนก็มีกรณียกเว้น ไม่ใช่ทุกคนที่พูดแต่เรื่องของตัวเองจะเป็นเดี่ยวไมโครโฟน เพราะต้องดูบริบทประกอบ เช่น ถ้าสมมติเป็นการระบายปรับทุกข์ เล่าเรื่องตลก ตอบคำถาม อันนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ก็พิจารณาเป็นกรณีไป เดี่ยวไมโครโฟนที่ผมหมายถึง ผมอยากให้ลองนึกสภาพถ้าคุณไปเดต แล้วคู่เดตของคุณเอาแต่พูดเรื่องของตัวเองโดยไม่มีช่องไฟให้คุยเรื่องอื่น หรือเจอคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน แล้วเค้าพ่นเรื่องตัวเองมาครึ่งชั่วโมงโดยที่ไม่ถามคำถามอะไรเราเลย คนกลุ่มนี้แหละที่ผมว่าเราควรยื่นไมค์ให้และปล่อยเค้าขึ้นเวทีไปพูดคนเดียว แต่ทั้งนี้ ถ้าใครชอบฟังเรื่องคนอื่น ก็ไม่ว่าอะไร เราอาจเจอคนที่เล่าเรื่องตัวเองสนุกก็ได้ แต่ถ้าคนแบบนี้มีเยอะจริง ในประเทศนี้ เราคงไม่ได้รู้จักแค่โน๊ต อุดม…จริงมั้ย?      เอาเป็นว่าเชื่อเถอะ การพูดแต่เรื่องของตัวเองเป็นอะไรที่ไม่ควรทำในการเข้าสังคม ไม่ว่าจะกับคนเพิ่งรู้จักกันหรือคนที่ไม่ได้เจอกันนาน เพราะมันทำให้ขาดเสน่ห์ และอาจดูเสียมารยาทสำหรับบางคน จักรวาลนี้มีสารพัดหัวข้อให้เลือกสรรในการสนทนา ถามไถ่อีกฝ่ายบ้าง คุยเรื่องรอบตัวบ้าง อย่าปล่อยให้คนฟังเราอยู่ฝ่ายเดียวเลย เพราะฉะนั้น “อย่าพูดแต่เรื่องตัวเองเลย ถ้าคุณไม่ได้ทำเดี่ยวไมโครโฟน”