เชื่อว่าหลายคนเคยได้ยินเกี่ยวกับ Stand-up Comedy หรือที่บ้านเราคุ้นเคยกันในชื่อ “เดี่ยวไมโครโฟน”

น่าจะผ่านตากันมาไม่มากก็น้อยกับการเห็นคนขึ้นไปเล่าเรื่องราวชีวิตของตัวเองบนเวทีพร้อมไมโครโฟนในมือ แต่จากประสบการณ์การใช้ชีวิตมา ผมพบว่าเดี่ยวไมโครโฟนไม่ได้มีอยู่แค่บนเวทีเท่านั้น บางครั้งมันมาในรูปแบบของการสนทนากับคนที่คบค้าสมาคมด้วย

แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ… มันไม่ได้เรียกเสียงหัวเราะเหมือนตอนอยู่บนเวทีนี่สิ

ผมมักจะเรียกมนุษย์ผู้ที่เอาแต่พูดเรื่องของตัวเองว่า “เดี่ยวไมโครโฟน” ซึ่งความหมายก็ฟังดูเสียดสีพอสมควร แต่มันก็ตรงตามความหมายเลย คือถ้าการสนทนาในวงนั้นจะประกอบไปด้วยเรื่องของคุณไปเสีย 90% แล้ว คุณก็เอาไมค์ไปพูดคนเดียวเถอะ

แน่นอนว่ามันมีกรณียกเว้น ไม่ใช่ทุกคนที่พูดแต่เรื่องตัวเองจะเป็นพวกเดี่ยวไมโครโฟนเสมอไป เพราะเราต้องดูบริบทประกอบด้วย เช่น ถ้าเป็นการระบายปรับทุกข์ เล่าเรื่องตลกยามสังสรรค์ หรือเป็นการตอบคำถาม อันนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ซึ่งต้องพิจารณาเป็นกรณีไป

เดี่ยวไมโครโฟนในความหมายของผม… อยากให้ลองนึกสภาพตอนที่คุณไปเดต แล้วคู่เดตของคุณเอาแต่พูดเรื่องของตัวเองโดยไม่มีช่องไฟให้คุณได้แทรกหรือคุยเรื่องอื่นเลย

หรือการเจอคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน แล้วเขาก็พ่นเรื่องตัวเองมาครึ่งชั่วโมงเต็มโดยที่ไม่คิดจะถามคำถามอะไรเกี่ยวกับเราสักคำ

คนกลุ่มนี้แหละครับที่ผมคิดว่าเราควรจะยื่นไมค์ให้ แล้วปล่อยให้เขาขึ้นเวทีไปพูดคนเดียวเลยจะดีกว่า

แต่ทั้งนี้… ถ้าใครชอบนั่งฟังเรื่องของคนอื่นก็ไม่ว่ากัน เพราะเราอาจจะบังเอิญเจอคนที่เล่าเรื่องตัวเองได้สนุกก็ได้ แต่ถ้าคนประเภทนี้เล่าเรื่องสนุกกันทุกคนจริง ในประเทศนี้เราคงไม่ได้รู้จักแค่ “โน้ต อุดม” …จริงไหม?

เอาเป็นว่าเชื่อเถอะครับ การพูดแต่เรื่องของตัวเองเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอย่างยิ่งในการเข้าสังคม ไม่ว่าจะกับคนที่เพิ่งรู้จักกันหรือคนที่ไม่ได้เจอกันนาน เพราะมันทำให้คุณขาดเสน่ห์ และอาจดูเสียมารยาทสำหรับบางคนด้วยซ้ำ

จักรวาลนี้มีสารพัดหัวข้อให้เลือกสรรในการสนทนา ลองถามไถ่อีกฝ่ายบ้าง คุยเรื่องรอบตัวบ้าง อย่าปล่อยให้คนอื่นนั่งฟังเราอยู่ฝ่ายเดียวเลย

เพราะฉะนั้น…

“อย่าพูดแต่เรื่องตัวเองเลย ถ้าคุณไม่ได้ทำเดี่ยวไมโครโฟน”